Carretera Austral

Omdat we slechts een lang weekend tot onze beschikking hadden, zouden we het zuidelijk deel van de 1200-kilometer lange weg die eind jaren ‘80 door Pinochet is aangelegd, gaan verkennen.

We begonnen daarom in Coyhaique, of liever gezegd in het aangrenzende Balmaceda, waar de militaire landingsbaan lang genoeg is om de toestellen van LAN te ontvangen. Op het parkeerterrein staan alle huurauto’s in dezelfde richting geparkeerd vanwege de snoeiharde oostelijke wind die vanaf de Argentijnse pampa’s het beleg van je broodje doet waaien. We krijgen instructies waar we benzine kunnen tanken en starten de motor.

Het eerste uur voert ons over vierbaans asfalt; dit is niet wat ik me had voorgesteld! Maar als de indrukwekkende rotsen van Cerro Castillo (2675 meter hoog en beklimbaar) na een bocht zichtbaar zijn, begint het natuurschoon. En bij aankomst in Puerto Ibañez, overviel me een ‘ver-van-huis’-gevoel dat me de rest van de trip bijbleef.

Nabij deze nederzetting uit het begin van de twintigste eeuw zijn 6000 jaar oude tekeningen van de Tehuelche Indianen te bezichtigen. Hier vertrekt de ferry naar Chile Chico aan de overkant van het meer. Het is de meest zuidelijke grensoversteek vanaf de Carretera.

Wij continueren echter de Carretera Austral, vanaf nu over steenslag. De lavaresten van de uitbarsting van de vulkaan Hudson in 1991 zijn af en toe voelbaar. Concentratie is dan ook een vereiste ter voorkoming van een lekke band of verloren uitlaat. We gaan heuvels op en af, via steppelandschap over riviertjes langs het meer dat iedere keer anders blauw kleurt.

Voor het donker arriveren we in onze luxe hacienda Tres Lagos. Het schaap hangt al aan het spit en een mannetje snelt naar onze kamer om de openhaard in onze kamer aan te wakkeren. Er mag in deze regio dan nauwelijks openbaar vervoer zijn en verse groente en fruit moeten worden ingevlogen, maar gelegenheid tot overnachting is hier geen schaars goed.

Kamperen in de vrije natuur is toegestaan en iedere willekeurige hut lijkt de upgrade van een Bed & Breakfast te zijn ondergaan. Veel toeristen komen hier om te flyfishen op zalm en forel. Uiteraard kun je paardrijden en langs de weg worden wandel- en boottochten aangeboden.

Zelf maakten we nog een tochtje tot aan Cochrane om het Reserva National Tamago dat bekend staat om zijn populatie huemules, een kleine hertensoort die alleen in Patagonië voorkomt, te bezoeken.

Ook zonder deze viervoeters was de natuur adembenemend; aan de overkant van het meer zie je Argentinië liggen.Na drie overnachtingen reden we in zes uur dezelfde weg terug met een stop in Rio Tranquilo om in een bootje de Capillas de Marmol te bezichtigen, een formatie waar erosie door de golven mooie vormen in de marmerrotsen heeft uitgeslepen.